Það var alveg ljómandi þjónusta um borð. Mjög fámennt var í vélinni, og gat maður nánast haft einn bekk fyrir sig aleinan. Flugið var svona 12 klukkutímar, við fengum ágætis mat og fengum að horfa á Batman, Journey to the Center of the world, og Hell Boy 2. Í röðinni fyrir framan okkur var par með lítinn krakka (sem grét einstöku sinnum), mamman minnti mig svolítið á Roger úr American Dad þáttunum (geimveran) og í næsta bekk hliðina á mér var einn feitasti maður sem ég hef nokkurn tíma séð með annan krakka. Handleggirnir hans voru stærri en búkurinn minn, ég get svarið það, og svo var hann allur tattúaður, mér leist ekki á blikuna á tímabili að sitja hliðina á manninum.

Þegar við komum svo loks til Heathrow að bíða eftir fluginu okkar til Íslands, þá fengum við að vita að vélinni okkar seinkaði. Icelandair er ekki alveg að standa sig í dag. Eftir um tveggja tíma seinkun á vellinum (plús 3-4 tíma bið upphaflega) þá fór vélin loksins í loftið. Ég sat svo hliðina á Ragnhildi Steinunni (hún var á næsta bekk við ganginn), síðan var Jón Ársæll líka þarna og rauðhærði íþróttafréttamaðurinn á RÚV. ÖSS, svakaleg celeb í þessu flugi.

Í Keflavík, eftir að hafa farið í gegnum tollinn þá missti ég af rútunni og þurfti að bíða í 1 og hálfan tíma í viðbót. Ég var því kominn heim í rúmið rétt fyrir 5 um nótt, og hafði þá ferðast alla leiðina án þess að sofa. Ég einfaldlega næ ekki að sofna í flugvélum. Ég svaf því langt fram á daginn og vaknaði ekki fyrr en rétt fyrir kvöldmat. En núna er ferðaþreytan nánast komin úr mér og jólaskapið að koma í staðinn.

Gleðileg jól og farsælt komandi ár, vinir og vandamenn.
Kveðja, Rúrik

En bara svona smá kveðjuskilaboð. Þetta mun vera síðasti pósturinn frá Kóreu, ég stekk upp í vélina á leið til London eftir nokkra tíma og verð kominn heim rétt fyrir miðnætti. Þetta mun verða lengsti dagur lífs míns, 33 klukkustundir. 24 tímar hérna og svo bætast við 9 tímar út af tímamismuninum. Sæll, þetta verður gaman.

Yfir og út;
Kveðja frá Kóreu
Rúrik

Í gær fór ég og skoðaði DMZ og Þriðju-göngin (e. 3rd Tunnel), ég vaknaði 6 um morguninn og tók neðanjarðarlestina niður á herstöð Bandaríska hersins. Þaðan lögðu 3 rútur af stað stundvíslega klukkan 7:30. Eftir um 1 og hálfrar klukkustundar keyrslu vorum við kominn á DMZ svæðið. Sjálft svæðið liggur aðeins inní Norður-Kóreu og leiðin þangað er um brú, með einu strangasta eftirliti í heiminum. Þar byrjuðum við á því að skilríki allra voru skoðuð, skór okkar skoðaðir (til þess að athuga hvort við gætum hlaupið hratt ef svo þurfti!) og svo var skipt um rútu (í öryggisskyni?).

Fórum svo á fund (e. Briefing) þar sem okkur var gert grein fyrir stöðunni milli landanna, Kóreustríðinu og DMZ svæðinu. Nokkrar athyglisverðar staðreyndir: Þegar ríkin byggðu byggingar sínar á svæðinu til þess að halda viðræður þá leiddi það til sýnarleiks milli landanna um hvor hefði stærri bygginguna, Norðan menn bættu hæð við sína byggingu, og þá pössuðu Sunnan menn sig að þegar þeir löguðu sína byggingu að hún væri nákvæmega jafn stór og þeirra (annars gæti þetta hafa haldið áfram endalaust og nú stæðu 100 hæða skýjakljúfar upp til skýja). Einnig þegar kom að því að reisa fána í þropum við svæðið þá þurftu Norðan menn einnig að vera betri og stækkuðu sína fánastöng, fáninn þeirra er líklega sá stærsti í heiminum (veit ekki betur), og vegur hann um 300 kíló, það eru um 30 menn í vinnu við það eitt að setja fánann að húni og taka niður. Það eru einu íbúar bæjarsins, en húsin sem standa í kring eru aðeins til sýnis.

Verðirnir sem standa við húsin sem liggja á landmærunum (þar sem samningaviðræður eru haldnar) voru alltaf í störukeppni milli þjóða, sjálfstraust Sunnanmanna var farið að bera hnekkji eftir að tapa of oft í keppninni og tóku þeir því upp á því að fá sér sólgleraugu .

Þessi sýndarleikur á sér líka stað í vöruframleiðslu, þeir fyrir Norðan búa til dæmis til aðeins sterkara áfengi í aðeins stærri flöskum (til þess að vera meiri menn). Mér finnst þetta vera frekar skrítinn “pissukeppni” hjá þessu elskum, viljandi alltaf sýnast vera hinn betri maður.

Eftir fundinn þar sem okkur var einnig gert að skrifa undir skjal þar sem lýst er yfir því að Bandaríski herinn er ekki ábyrgur fyrir því ef það kemur eitthvað fyrir okkur (eins og tildæmis við verðum fyrir því óhappi að drepa okkur), að lokum áður en við stukkum aftur upp í rúturnar var okkur tjáð að reyna ekki að hafa samband við norðanmenn, tala við þá, veifa, eða benda.

Fyrst fórum við á staðinn þar sem samningaviðræðurnar eru haldnar (ég prófaði að fara yfir á norðan hluta hússins, og var ekki drepinn ) Þegar við fórum svo aftur út og tókum nokkrar myndir þá barst athyglin að Norður Kóreskum manni sem stóð fyrir utan byggingu þeirra (pissukeppnin!) með kíki að fylgjast með okkur. Okkur var tjáð að fyrir innan gluggan fyrir aftan hann væri annar maður með myndavél að taka myndir að okkur. Ef við myndum benda, veifa eða gera eitthvað okkur þá myndu þeir gera veður út af því þegar næstu viðræður ættu sér stað og segja að það væri verið að gera grín af þeim, þetta er líka ein ástæðan fyrir því að klæðaburður á svæðinu er undir miklu eftirliti og töskur eru bannaðar (Norðan menn voru farnir að kvarta yfir því að menn væru með vopn og sprengjur í töskunum!)

Þaðan lá leiðin á sýningarsvæði (e. Observatory) með yfirsýn yfir Norður-Kóreu meðal annars yfir draugaþropið og nýlagða lestarteina og glæsilega lestarstöð Sunnanmanna sem tengja löndin saman (ef svo skildi að sambandið vænkaðist og lestarsamgöngur færu af stað). Þaðan var haldið í hádegismat (sem var ekki það besta sem ég hef fengið, reyndar var hann hræðilegur, er ekki frá því að sporðdrekinn hafi smakkast betur).

Eftir það lá leiðin að Þriðju göngunum, neðanjarðargöngum sem gátu flutt þúsundir manna á klukkustund til þess að gera skyndiárás á Seoul ef sá gállinn kæmi á menn, þau fundust árið 1978 eftir ábendingu frá flóttamanni frá Norðrinu, síðan þá hafa ein önnur göng fundist (fjórðu göngin) árið 1990.  Talið er að ca 10 önnur göng leynist neðanjarðar sem ekki hafa fundist enn. Eftir skoðunarferð niður í göngin þá lá leið okkar aftur til Seoul.

Nú taka við 5 próf hjá mér í næstu viku og svo er bara eftir að kveðja vini og halda á leið heim. Á meðan þið bíðið eftir mér getið þið litið á þetta kvikmyndabrot (e. trailer) fyrir myndina “The International” um banka sem er voldugasta stofnun jarðarinnar, hefur breyst í hryðjuverkasamtök og drepur fólk hægri vinstri. Ætli Gordon Brown hafi verið nýbúinn að sjá þetta brot þegar hann setti okkur á sinn fræga hryðjuverkalista?

Kveðja frá Kóreu,
Rúrik

Í vikunni breyttist hitastigið rosalega hérna, fór úr plústölum í -10°C nokkra daga í röð. Djöfullinn var kalt hérna, og er reyndar ennþá. Ég lét ekki frostið á mig fá og skellti mér í fótbolta með nokkrum strákum, þar á meðal lögfræðiprófessornum. Ég lenti í því að klessa prófessorinn niður, gat bara ekki stoppað á frostnum vellinum og kallinn féll kylliflatur niður. Sem betur fer komu engin meiðsli upp á meðan við spiluðum, en ég átti tilþrif dagsins. Prófessorinn var með boltann í erfiðu færi þegar bæði lið voru að leita eftir sigurmarkinu og skaut hann þá knettinum í hausinn á mér og ég skoraði glæsilegast sjálfsmark sem nokkurn tíma hefur sést úr. Því tapaði liðið mitt í þetta sinn

Á laugardaginn vaknaði ég snemma til þess að fara niður á herstöð Bandaríska hersins hér í Seoul til þess að kaupa mér miða á DMZ, svæðið þar sem landamæri Norður- og Suður Kóreu mætast. Ég fer í þá ferð um næstu helgi. Síðan kíkti ég á Olympíu garðinn, þar sem leikarnir voru haldnir 1988, smellti af nokkrum myndum og dreif mig svo til baka. Ég þurfti nefnilega að mæta á fund fyrir verkefni í markaðsfræðinni. Verkefnavinnunni lauk ekki fyrr en um klukkan níu um kvöldið.

Á þriðjudaginn verður svo kynning á verkefninu þar sem ég sjálfur mun sjá um klabbið. Á miðvikudaginn verður svo önnur kynning fyrir Fjármálastofnanir og markaði, þar sem ég mun einnig stíga á stokk. Sama dag þarf að skila ritgerð fyrir sama verkefni. Á fimmtudaginn þarf ég svo að skila einstæklingsritgerð fyrir sama kúrs.

Næsta vika verður svo algjört helvíti. Ég þarf að fara í FIMM próf, sem er svo sem ekki mikið, en vandamálið er að FJÖGUR þeirra eru á aðeins TVEIM dögum. Ég mun því taka 2 próf á þriðjudaginn og 2 á miðvikudaginn, það verður líklega ekki sofið mikið á mínum bæ. Á föstudaginn verður svo síðasta prófið, á síðasta deginum mínum í skólanum. Síðan er heimferðin á Sunnudaginn. Djöfullinn er stutt eftir, bara tvær vikur. Uss!!!

Kveðja,
Rúrik “rolling in the snow”

Síðan var ég eiginlega svolítið pirraður um helgina, hálfpartinn úti sjálfan mig en einnig fjandans tæknina. Málið er nefnilega það að fyrsti hluti myndanna sem ég tók í Kína, semsagt fyrsti dagurinn og hluti af Kínamúrnum, glötuðust af harða disknum mínum, djöfullinn var ég brjálaður yfir þessu, og er það eiginlega ennþá. Þetta er samt ekki í fyrsta skiptið sem ég lendi í þessu vesesni. Þetta kom nefnilega líka fyrir þegar ég var í Japan, en þar tapaðist einnig hellingur af myndum frá Kyoto. Og það sem er mest pirrandi við þetta er að komast ekki að þessu fyrr en maður er kominn úr ferðinni, OHHHHHH!!!!!! Djöfullinn hata ég tæknina stundum. Þrátt fyrir þetta er ég með fullt að góðum myndum, en margar hafa nú farið í súginn, í svarthol tækninnar. Djöfullinn!

Kallinum er nú farið að hlakka til þess að komast heim í faðm fjölskyldunnar. Sex mánuðir í burtu eru alveg feikilega nóg fyrir mig.

Kveðja,
Rúrik “stresshaus”

Ég fer því upp í flugvél hérna þann 21. desember næstkomandi klukkan 13:35 og lendi í London klukkan 17:25. Og þar sem það er 9 tíma munur á stöðunum þá get ég tæknilega séð komist til Íslands á einum degi, í staðinn fyrir 2 og hálfan þegar ég fór út. Ég tek svo flug heim seinna um kvöldið og lendi væntanlega á klakanum rétt fyrir miðnætti sama dag. Jibbý

Reyndar eitt sem ég er alveg rosalega ósáttur við er það að það er alveg rosaleg mismunun af því að ég er útlendingur en ekki kóreskur. Ef ég væri kóreskur þá hefði ég fengið flugfargjaldið á 50.000 krónum minna verði. Þetta er náttúrulega algjört hneyksli að svona skuli vera komið fram við mann.

Kveðja,
Rúrik

Fyrsta daginn tókum við það frekar rólega, skoðuðum umhverfið í kring, litum í búðir og svoleiðis. Á föstudaginn var svo vaknað eldsnemma um morguninn, fyrir klukkan 6 um morguninn. Við byrjuðum fyrst á að fá okkur Beikon og egg í morgunmat, mmmmm, ég hef ekki fengið beikon og egg síðan ég fór frá Íslandi, hef nefnilega ekki rekist á beikon til sölu hérna í Kóreu, algjörlega fáránlegt. Ferðinni var heitið á Kínamúrinn, nánar tekið Mutianyu hluta hans. Við höfðum leitað á netinu, og spurt um á hvaða hluta var best að fara, og ég þori að fullyrða að við höfum tekið rétta kostinn. Við fengum einkabílstjóra á gömlum hvítum Citroen. Keyrslan á múrinn tók ca. 1,5-2 tíma þar sem leiðin lá í gegnum ýmsa kínverska smábæji, þeir voru nú hálfgerð draugaþorp séð með mínum augum, ekkert að gerast þarna, eiginlega hálfniðurdrepandi bara. Þegar að múrnum var komið byrjuðum við að kíkja á klóstið. Þetta var nú bara ógeðslegasta klósett sem ég hef nokkurn tíma komið inná. Lyktin sem streymdi þaðan var eins og að klósettið hafði ekki verið þrifið í nokkur ár, ég barðist við að æla ekki þvílík var fýlan, reyndar kom ég ekki inn á mörg vistvænleg klósett á meðan ég dvaldi í Kína, finnst borgin reyndar vera svo skítugasta sem ég hef ég hef séð á minni lífsleið, þvílík mengun og kjaftæði, ég fann að minnsta kosti bara þvílíkan mun við það að koma til baka í Seoul áðan.

Eftir ógeðslegu klósettferðina þá lögðum við að stað upp múrinn, á móti okkur tók alveg þvílíkt útsýni upp brattan múrinn. Eftir circa 2,5 tíma göngu upp og niður tröppur og í gegnum turna, og endalausar myndatökur þá komumst við loks á toppinn. Eftir smá hvíld og útsýnisinntöku þá fórum við til baka. Á leiðinni var að finna nokkra sölumenn sem seldu ýmislegt dót og mat. Fleiri en einn reyndi meðal að selja mér póstkort af Kínamúrnum sem við vorum staddir á þrátt fyrir að sjá augljóslega að ég var með þessa massívu myndavél um hálsinn. Kínverjarnir segja að maður verður ekki að “manni” fyrr en maður hefur gengið á Kínamúrinn. Og þá getur maður strokað það út af listanum.

Þegar við komumst á hinn endann þá var þar að finna rennibraut, svona svipaða eins og keppt er í á vetrarólympíuleikunum (Bobsled), þó í staðinn fyrir ísinn þá var rennibrautin úr áli. Við keyptum miða í þetta tryllitæki. Og djöfullinn var þetta gaman. Við þustum niður Kínamúrinn á örugglega 50 kílómetra hraða í gegnum beyjur og alles.

Á enda rennibrautarinnar var endalaust að sölubásum (og þeir hefðu verið ennþá fleiri ef við hefðum farið annarsstaðar á múrinn, og þar að auki hefðum við þurft að þola átroðning frá fullt af öðru fólki, en hér höfðum við múrinn nánast fyrir okkur eina). Sölufólkið kom upp að okkur að selja allskonar túristarusl. Nokkrir góðir frasar sem heyrðust á meðan gengið var milli básanna (þar sem einstaka sölumenn gripu líka í mann til þess að reyna að lokka mig að) voru til dæmis; “Lookí, lookí”, “Come here, I give you good price”, “Do you want xxxx(setið hvað sem í staðinn fyrir x-in, það var bókstaflega reynt að selja okkur allt)” Eftir að hafa komist óhultir í gegnum sölumannsþvöguna fundum við einkabílstjórann okkar, sem tók okkur í hádegismat á kínverskum stað. Þar fengum við ýmislegt misgott, eins og eggaldin, svínakjöt og eitt vhað annað gums. Þegar matnum var lokið keyrðum við aftur til Peking, meðal annars framhjá Ólympíuþorpinu. En þú er eitt af því sem ég er svolítið pirraður út í hótelið með, við komumst að því eftir á að það er hægt að fá ferðina annarsstaðar á hálfvirði, (3000 kr í staðin fyrir 6000, sem í sjálfu sér er ekki mikið fyrir einkabílstjóra en samt). Fólkið í afgreiðslunni kom algjörlega “af fjöllum”, og sagðist ekkert vita af hverju munurinn væri svona mikill, og sagði bara að hótelstjórinn, sem reyndar sást aldrei á svæðinu ákveddi verðin. En annars var kínamúrsferðin alveg ljómandi.

Eftir þetta var farið í smá verslunarskoðunarleiðangur á Silkimarkaðinn meðal annars. Þrátt fyrir að heita Silkimarkaðurinn, þá var nú ýmislegt annað hægt að fá þarna, og mikið af því “fake” vörur, allt á milli himins og jarðar. Föt, úr, skartgripir, skór, töskur, gervi-ipodar, og svo má lengi telja. Það var öskrað á okkur frá öllum áttum, “Come here”, “Do you want to buy from here?” “Do you want a wig (af hverju í fjandanum myndi ég vilja kaupa hárkollu?)”, “Buy something nice for your wife/girlfriend” og svo framvegis. Trikkið þegar maður er að versla þarna er að vita svona circa hvað hluturinn á að kosta, svo byrjar fólkið með ákveðið verð og maður prúttar það niður, ef maður nær því niður í á milli 1/6 og 1/4 þá er maður í flestum tilvikum að fá góðan díl.

Eftir Silkimarkaðinn fórum við að reyna að finna búð sem selur Norður-Kóreskar vörur, en þrátt fyrir ítarmikla leit með kort þá fannst staðurinn ekki. Seinna um kvöldið rákumst við svo á nokkrar skemmtilegar búðir eins og Pepsi-sports sem selur íþróttafatnað merkt Pepsi, svo og Playboy-búðina sem selur íþróttavörur merkt Playboy.

Á laugardeginum var svo kíkt aftur í fleiri búðir, farið í fótanudd og hvað eina fleira. Um kvöldið ætluðum við svo að fara á veitingahús sem selur Peking endurnar frægu, þar sem merkismenn eins og Boris Yeltsín hafa snætt. Við vorum komnir á staðinn klukkan 21, en við vorum frekar óheppnir í þetta skiptið því staðurinn lokaði klukkan 20:30, sem er að sjálfsögðu algjörlega fáránlegt. Hvaða veitingastaður lokar klukkan hálf-níu á kvöldin?

Eftir þessa fíluferð fórum við að leita að öðrum Peking-andar stað en hann fannst ekki svo við ákváðum að skella okkur á annarskonar veitingastað, nefnilega Amerísku snilldaruppfinninguna Hooters. Á leiðinni kom maður upp að okkur og spurði “Do you want to have six?”, og var þar að sjálfsögðu að tala um kaup á kynlífi. Þetta var þó ekki í fyrsta sinn sem við rákumst á svona tilboð, daginn áður höfðum við verið á gangi að leita að Norður-Kóresku búðinni. Nokkrum sinnum á leiðinn sáum við frekar grunsamleg “nuddhús” og einhverjar stelpur sitjandi í herbergi sem reyndu að tæla okkur þangað um leið og þær sáu okkur. Við afþökkuðum boðið í bæði skiptin og hlógum að þessum skemmtilegu tilburðum kínamannanna. Að vísu seinna í ferðinni þá var okkur hálfpartin boðið að velja okkur kínverskar eiginkonur,  djöfullinn eru þeir klikkaðir kallarnir, hehe .

Á Hooters fengum við okkur gríðarlega góðan borgara á meðan sætar asískar píur spókuðu sig um í hvítum stuttermabolum og rauðum “hot-pants” og tókum svo leigubíl til baka því neðanjarðarlestarkerfið var hætt að ganga. Og eitt varðandi neðanjarðarlestarkerfið sem er frekar skrítið. Kínverjarnir hafa tekið upp á því að taka upp eftirlitskerfi eins og finnst á flugvöllum þar sem menn renna farangri sínum í gegnum X-ray tæki til þess að athuga hvort eitthvað athugavert finnist, en það sem er hvað skrítnast við það er að maður þarf ekki að fara í gegnum þessa skoðun, það er nefnilega ekkert mál að komast fram hjá henni. Og því er stóra spurningin: Til hvers að hafa þetta eftirlit ef að menn komast auðveldega fram hjá því? Fara “hryðjuverkamennirnir” ekki bara framhjá eftirlitinu eins og ekkert sé? Eins gott að kínverjarnir vissu ekki að það væru staddir tveir íslenskir hryðjuverkamenn í borginni, þá hefðum verið í djúpum skít.

Á sunnudaginn var þétt dagskrá, menn segja almennt að það taki einn dag að taka hvert og einn “túrista” stað fyrir og við áttum eftir þá nokkra. Það var því aðeins eitt í stöðunni, að velja og hafna. Við ákváðum að sleppa Temple of Heaven og reyna við hina staðina. Það var risið úr rekkju eldsnemma um morguninn og leiðin lá á Sumarhöllina (Summer Palace), þar sem keisarinn dvaldi með sínum nokkur hundruð eiginkonum í miklum makindum á sumrin. Þetta var mjög flottur staður að skoða og fullt af myndum teknar eins og venjulega.

Eftir Sumarhöllina fórum við að Forboðnu borginni (Forbidden City), þar sem við tók þvílík ganga á milli allra þessara stórglæsilegu bygginga. Það var síðan farið á Tiananmen torg (Tiananmen Square), í daglegu tali nefnt “Torg hins himneska friðar”, þar var glápt á stóru myndina af Maó (sem reynar liggur í hálfgerðu grafhýsi hinum megin við torgið, og það var lokað einnig. Lokar á þeim einkennlega tíma 12 um hádegi). Kínverskur maður sem við hittum á leiðinni hjálpaði okkur að finna Peking-andar stað. Öndin var svosem ágæt. Ekkert verri eða betri en maður bjóst við, bara svona miðlungs. En maður verður nú að prófa Peking önd í Peking, annað kemur bara ekki til greina. Eftir matinn skildu leiðir. Félagi minn fór aftur á Silkimarkaðinn að kaupa inn jólagjafir. Ég fór því með kínverska gaurnum að skoða okkur aðeins um. Ég fékk mér svo eftirmat á sölubás í Næturmarkaðnum svokallaða. Fyrir valinu var sporðdreki, reyndar 3 stykki af þeim á 15 kínversku yuan, sem er í sjálfu sér svolítið dýrt, en hvað með það. Hvar finnur maður annars staðar sporðdreka til þess að éta? Kallinn fékk sér því þessa sporðdreka að éta. Og ekki get ég sagt að þeir hafi verið góðir á bragðið, þó að vísu hafi þeir verið betri en ég bjóst við. Sporðdrekarnir smökkuðust eins og ekkert annað sem ég hef nokkurn tíma prófað áður, voru frekar stökkir við tönn og smá salt bragð af þeim. Það sem var hins vegar verst var eftirbragðið af þeim. Sem ég losnaði ekki við fyrr en seinna um kvöldið þegar ég fékk mér DairyQueen ís. Þegar Jói var kominn til baka þá ákváðum við að fara að kíkja á Ólympíuþorpið, þ.e. Fuglahreiðrið (Bird’s nest) og sundhöllina sem lítur út eins og loftbólur. Við bjuggumst við því að geta séð þessi mannvirki í fullum skrúða, lýst upp í myrkrinu eins og maður hafði séð á myndum á netinu. En viti menn þegar við komum á staðinn þá var ekki eitt ljós kveikt, það var niðamyrkur þarna. Við fórum því í algera fýluferð. Það var því haldið upp á hótel að pakka niður fyrir flugið um morguninn. Við þurftum að vakna um fimm leitið til þess að taka leigubíl út á flugvöll (og þarna liggur annað kvörtunarefnið varðandi hótelið, stúlkunar í afgreiðslunni sögðu að það væri ómögulegt að ná í leigubíl á aðalgötunni nálægt hótelinu og við þyrftm því að panta leigubíl hjá þeim, og auka kostnaðurinn við það var circa 50-60% meiri en annars. Og þar sem ekki var hægt að reiða okkur á lestarstöðina, sem þar að auki er 20 mínutna löng ganga að, þá sáum við okkur nauðbeygða til þess að panta leigubíl hjá hótelinu, því annars værum við mögulega í djúpum skít. Kemur svo í ljós að það hefði ekki verið neitt mál að nálgast leigubíl á götunni, þær eru helvíti lúmskar þessar kellingar)

Við fórum svo út á flugvöll og tókum sömu flugvél með sama flugfélagi aftur til Seoul. Við komum svo til baka á húsnæðið okkar 13:10, 20 mínútum áður en kennslustund átti að byrja hjá mér. Ég tók mig því til og stökk upp í skóla, það er ekkert smá sem maður leggur á sig. Ég missti því ekki nema af tveim kennslustundum í þessari ferð minni.

En jæja komið nóg að sinni, pósturinn farinn að nálgast 2000 orð og ég bráðum að fara að leggja mig. Og eitt í viðbót, að einhverri ástæðu þá er vefsíðan mín www.rurikkarl.com bönnuð í Kína, ég veit ekki af hverju, en ég gat að minnsta kosti ekki komist inná hana þegar ég reyndi.

Kveðja,

Rúrik sporðdrekagleypir

Á fimmtudaginn fyrir viku fór ég á Quantum of Solice. Ég verð nú að segja að ég varð fyrir smá vonbrigðum með myndina. Ekki það að ég skemmti mér ekki yfir henni, heldur bara að hún er bara alltof mikið öðruvísi en ég bjóst við. Persónulega fannst mér Casino Royale algjör snilld þegar hún kom út (og ennþá í dag) en þessi mynd sem er framhald á henni er bara ekki í sama gæðaflokki og sú fyrri.

En nóg um “Bondarann”. Á föstudaginn fyrir viku (og reyndar líka í dag) þá var farið í fótbolta að vanda. Og lögfræði prófessorinn er að brillera algjörlega kallinn, hann kemur á óvart. Var þvílíkt skemmtilegt að komast í bolta.

Á föstudaginn fyrir viku síðan hitti ég einn kóreskan strák að nafni Seo Won Seob. Og hvað er svona merkilegt við þennan strák að ég nefni hann á blogginu mínu? Nú kemur BOMBA! Hann er að fara í skiptinám til Íslands í janúar Á BIFRÖST!!!! Já, sæll. Ég tek semsagt með mér einn kóreumann til Íslands (hefði þó viljað hitt kynið frekar hehe:)). Eins og ég sagði þá lendir hann í janúar, endilega bjóðið hann velkominn Bifrestingar.

Og pælið í því, það er ekki nema circa mánuður eftir, MÁNUÐUR Djöfullinn líður tíminn hratt “á gervihnattaöld”.

Kveðja,
Rúrik “með rúsínu í pylsuendanum”

p.s. “rúsínan” er að ég mun skella mér til Kína í næstu viku, öss! Fékk frábært tilboð og skelli mér til Peking og nágrennis í örfáa daga með íslenskum skiptináms-félaga.

Það er alltaf sama stuðið í skólanum, alltaf nóg að gera á þeim bænum. Á fimmtudaginn var mér boðið í bíó af félaga mínum honum Leon. Við fórum á The Bank Job, sem ég var reynda búinn að sjá áður (fyrir einhverjum mánuðum, það er að missta kosti langt síðan) en gaman að sjá hana aftur samt sem áður, klassa bresk smákrimmadrama með Jason Statham (sem honum Leon fannst einstaklega líkur mér í útliti). Mæli með henni ef þið hafið ekki séð hana.

Á föstudaginn var svo farið í fótbolta sem var helvíti fínt, eftir fótboltan lá leiðin í halloween partý, sem var nú eiginlega hálf lélegt. En allavegna þá yfirgaf ég það frekar fljótt, það var svo leiðinlegt að ég bara þoldi það ekki lengur.

Á laugardaginn þurfti ég að vakna 8 um morguninn og fara í fyrirlestur í skólanum. Það komu sérfræðingar frá AC Nielsen markaðsrannsóknar-fyrirtækinu og gáfu okkur smá innsýn í starf þeirra. Fengum meira að segja að sjá trúnaðarupplýsingar um nýjar vörur frá LG (sem ég má ekki gefa upp, hehe) sem hafa ekki komið ennþá á markaðinn. Eftir fyrirlesturinn var svo farið í hádegismat á kóreskum “barbíkjú” stað og þaðan síðan fór ég á fund í markaðsrannsóknarverkefni. Um miðjan dag var ég svo loksins búinn og hélt heim.

Því næst var vefsíðan mín sent í loftið eftir útlitsbreytingar og smá fínpússun frá fyrra útliti. Getið kíkt á hana á www.rurikkarl.com
Fullt af nýjum myndum. Svo er um að gera að fylgjast líka með flickr síðunni minni.

Svo um kvöldið var ég dreginn í casino af hinum íslensku strákunum. Það var nú bara ágætiskvöld, þó ég hafi farið út í mínus (bara smá) þá fékk ég nóg af veitingum til þess að slaga upp í það.

Á sunnudaginn fór ég svo með vini mínum honum Jinwoo (sem er reyndar að flytja í burtu því hann fékk starf hjá banka annars staðar í Kóreu) og kínverskri stúlku að nafni Tea. Við byrjuðum á því að taka subway til Seoul Racecource Park, þar sem hestaveðreiðar fara fram. Komum á staðinn og þar var alveg þvílíkt stórar byggingar um brautina. Það hljóta að hafa verið á milli 30 og 50 þúsund manns á staðnum, alveg trýtilóðir að öskra þegar hestarnir stukku á stað. En allavegna þá fengum við að fara í hálfgera VIP stúku því við erum útlendingar (eða eitthvað þannig, lúxus Yeah). Ég sem hef nú ekki grænan grun um hestaveðreiðar tók mig til og valdi tvo hesta í fyrstu keppninni til þess að verða í fyrstu tveim sætunum. ef mig minnir rétt þá voru nöfnin þeirra Extreme Girl og Perfect Guy. Setti niður 100 won  og horfði svo á hestana stökkva á stað og viti menn þá komu hestarnir mínir í mark númer eitt og tvö. Og hvað fékk kallinn upp úr krafsinu. Hann fékk 88 falda upphæðina, semsagt 8800 won (sem er í sjálfu sér ekki mikið, ég vil helst ekki hugsa út í það hvað ég hefði unnið mikið ef ég hefði sett niður almennilegan pening, úff það hefði bætt fjárhaginn all svakalega). Eftir aðra keppni (sem ég vann ekki) þá lá leiðin í Myong-Dong þar sem ég keypti mér svartan frakka fyrir veturinn. Það er aðeins farið að kólna hérna og þunna flíspeysan sem ég tók með mér að heiman dugar ekki fljótlega. Alveg helvíti flottur frakki, svona Hugo Boss – legur í útliti, en ég fekk hann á circa 5000 kr, algjört gjafaverð finnst mér.

Fórum svo upp í Seoul Tower, hef reyndar farið þangað enn það var í frekar leiðinlegu útsýni svo við ákváðum að fara. Var alveg brilliant útsýni þennan daginn og ekki skemmdi fyrir sólsetrið.

Að loknu göngunni niður hæðina þá fórum við út að borða á kóreskum “barbíkjú” stað og fengum gott svín á grillið. Að loknum málsverðinum fórum við svo í karíókí. Skemmti mér bara vel þar og fékk meira að segja 100% á einu laginu í einkunn.

Og svo byrjaði skólinn aftur á mánudagsmorgun og önnur ströng vinnuvika framundan.

Þangað til næst,
Rúrik “the race betting karioke singer in a black coat guy”

Ég fór í próf í Fjárfestingum (Investments) á þriðjudaginn. Það gekk bara nokkuð vel verð ég að segja. Aðeins ein spurning sem ég gat ekki svarað vegna þess að ég gat ekki fyrir mitt litla líf munað formúluna til þess að leysa spurninguna. En hitt gekk vel held ég (7, 9, 13). Fimmtudagur var einn sá erfiðast nokkurn tíma. Ég fór í próf í Markaðsrannsóknum (marketing Research) sem gekk einnig vel. En ekki nóg með það þá þurfti ég líka að fara í tíma í öðrum kúrsi og læra fyrir tvö próf morguninn eftir. Semsagt þennan eina dag þurfti ég að læra fyrir 3 próf, fara í eitt próf og fara í eina kennslustund.

Ég náði ekki að sofa nema í circa klukkustund þessa nótt. Um morguninn fór ég svo í próf í Alþjóðlegri fjármála lögrfræði (International Financial Law). Prófið gekk ekki alveg eins vel og ég hafði vonað. Ég kunni skilgreiningarnar og allt það en þegar maður er beðinn um að fylla inn í eyður þannig að setning verði orðrétt við það sem stendur í lögfræðibókinni þá er það bara ekki nóg. Ef ég hefði verið beðinn um að skilgreina ákvæðin þá hefði það ekki verið neitt mál, en að muna orðréttar setningar var ekki alveg að gera sig, held samt að það hafi reddast fyrir horn. Við tók svo annað próf í Fjármála- markaðir og Stofnanir (Financial Markets & institutions) og gekk það alveg glimrandi vel, ég kláraði prófið á mettíma og var bara helvíti jolly með það. Fór svo strax eftir prófið í fótbolta í 2 klukkutíma. Loksins segi ég nú bara, hef ekki farið í fótbolta í einhverja mánuði og var farin að fá fráhvarfseinkenni vegna þess. Lögfræði prófessorinn spilaði meira að segja með okkur og stóð sig nú bara með príði kallinn. Ég brilleðaði og skoraði svo mörg mörk að ég missti talninguna, örugglega milli 10 og 15 stikki held ég.

Eftir fótboltann fór maður svo og fékk sér smá snarl á Hansot, kóreska skyndibitastaðnum. Fékk mér alveg þvílíkt gott djúpsteikt svínakjöt með súrsætri sósu og hrísgrjónum. Fór svo í sturtu og skellti mér út á lífið. Tók lestina til Itaewon til að hitta einn félaga minn þar og fagna próflokunum. Á leiðinni lenti ég í skrítnu atviki. Það var maður sem rakst utan í mig í lestinni og OK svolítið ruddalega gert af honum verð ég að segja en viðbrögðin hans voru frekar skrítinn. Hann byrjaði að lemja sjálfan sig! Já kallinn lamdi sjálfan sig, alveg tjúllaður gaur þessi maður. Eftir smá pílukast og og spjall við kóreskar píur lá leiðinn á klúbb. Kallinn brilleðaði á dansgólfinu og tryllti kóresku stúlkunar upp úr skónum. Djammaði alla nóttina, fékk sér djúsí kebab klukkan fimm um nótt horfði á sofandi fólk á götunum og kom ekki heim í rúmmið fyrr en 7 um morguninn. Steinrotaðist og vaknaði ekki fyrr en um miðjan dag. Skellti mér í sturtu og fór svo í bíó á Eagle Eye. Myndin var bara nokkuð góð skemmtun. Svo þetta er vikan mín í hnotskurn. Bætið þetta fólk!

Kveðja,
Rúrik “the dancing stud”