Kallinn er kominn til baka frá Kína, baka til Kóreu það er að segja. Ég og Jói ákváðum að skella okkur til Kína. Förinni var heitið til Peking síðastliðin fimmtudagsmorgun. Tókum rútuna út á Incheon flugvöll og stukkum upp í Airbus 321 flugvél frá China Southern. Rosalega var þetta ótraustvekjandi vél, hún hristist all rosalega í flugtakinu og hreyfilshljóðið var frekar skrítið að mínu mati. Þegar við lentum í Peking heilu og höldnu þá tókum við strætó á hótelið, vorum reyndar alveg helvíti lengi á leiðinni, örugglega milli 2 og 3 tíma, umferðin var all svakaleg. Að lokum komumst við svo á hótelið/hostelið Red Lantern House. Það var fínasta gisting bara, þrátt fyrir ýmsa vankanta sem ég kem að seinna.
Fyrsta daginn tókum við það frekar rólega, skoðuðum umhverfið í kring, litum í búðir og svoleiðis. Á föstudaginn var svo vaknað eldsnemma um morguninn, fyrir klukkan 6 um morguninn. Við byrjuðum fyrst á að fá okkur Beikon og egg í morgunmat, mmmmm, ég hef ekki fengið beikon og egg síðan ég fór frá Íslandi, hef nefnilega ekki rekist á beikon til sölu hérna í Kóreu, algjörlega fáránlegt. Ferðinni var heitið á Kínamúrinn, nánar tekið Mutianyu hluta hans. Við höfðum leitað á netinu, og spurt um á hvaða hluta var best að fara, og ég þori að fullyrða að við höfum tekið rétta kostinn. Við fengum einkabílstjóra á gömlum hvítum Citroen. Keyrslan á múrinn tók ca. 1,5-2 tíma þar sem leiðin lá í gegnum ýmsa kínverska smábæji, þeir voru nú hálfgerð draugaþorp séð með mínum augum, ekkert að gerast þarna, eiginlega hálfniðurdrepandi bara. Þegar að múrnum var komið byrjuðum við að kíkja á klóstið. Þetta var nú bara ógeðslegasta klósett sem ég hef nokkurn tíma komið inná. Lyktin sem streymdi þaðan var eins og að klósettið hafði ekki verið þrifið í nokkur ár, ég barðist við að æla ekki þvílík var fýlan, reyndar kom ég ekki inn á mörg vistvænleg klósett á meðan ég dvaldi í Kína, finnst borgin reyndar vera svo skítugasta sem ég hef ég hef séð á minni lífsleið, þvílík mengun og kjaftæði, ég fann að minnsta kosti bara þvílíkan mun við það að koma til baka í Seoul áðan.
Eftir ógeðslegu klósettferðina þá lögðum við að stað upp múrinn, á móti okkur tók alveg þvílíkt útsýni upp brattan múrinn. Eftir circa 2,5 tíma göngu upp og niður tröppur og í gegnum turna, og endalausar myndatökur þá komumst við loks á toppinn. Eftir smá hvíld og útsýnisinntöku þá fórum við til baka. Á leiðinni var að finna nokkra sölumenn sem seldu ýmislegt dót og mat. Fleiri en einn reyndi meðal að selja mér póstkort af Kínamúrnum sem við vorum staddir á þrátt fyrir að sjá augljóslega að ég var með þessa massívu myndavél um hálsinn. Kínverjarnir segja að maður verður ekki að “manni” fyrr en maður hefur gengið á Kínamúrinn. Og þá getur maður strokað það út af listanum.
Þegar við komumst á hinn endann þá var þar að finna rennibraut, svona svipaða eins og keppt er í á vetrarólympíuleikunum (Bobsled), þó í staðinn fyrir ísinn þá var rennibrautin úr áli. Við keyptum miða í þetta tryllitæki. Og djöfullinn var þetta gaman. Við þustum niður Kínamúrinn á örugglega 50 kílómetra hraða í gegnum beyjur og alles.
Á enda rennibrautarinnar var endalaust að sölubásum (og þeir hefðu verið ennþá fleiri ef við hefðum farið annarsstaðar á múrinn, og þar að auki hefðum við þurft að þola átroðning frá fullt af öðru fólki, en hér höfðum við múrinn nánast fyrir okkur eina). Sölufólkið kom upp að okkur að selja allskonar túristarusl. Nokkrir góðir frasar sem heyrðust á meðan gengið var milli básanna (þar sem einstaka sölumenn gripu líka í mann til þess að reyna að lokka mig að) voru til dæmis; “Lookí, lookí”, “Come here, I give you good price”, “Do you want xxxx(setið hvað sem í staðinn fyrir x-in, það var bókstaflega reynt að selja okkur allt)” Eftir að hafa komist óhultir í gegnum sölumannsþvöguna fundum við einkabílstjórann okkar, sem tók okkur í hádegismat á kínverskum stað. Þar fengum við ýmislegt misgott, eins og eggaldin, svínakjöt og eitt vhað annað gums. Þegar matnum var lokið keyrðum við aftur til Peking, meðal annars framhjá Ólympíuþorpinu. En þú er eitt af því sem ég er svolítið pirraður út í hótelið með, við komumst að því eftir á að það er hægt að fá ferðina annarsstaðar á hálfvirði, (3000 kr í staðin fyrir 6000, sem í sjálfu sér er ekki mikið fyrir einkabílstjóra en samt). Fólkið í afgreiðslunni kom algjörlega “af fjöllum”, og sagðist ekkert vita af hverju munurinn væri svona mikill, og sagði bara að hótelstjórinn, sem reyndar sást aldrei á svæðinu ákveddi verðin. En annars var kínamúrsferðin alveg ljómandi.
Eftir þetta var farið í smá verslunarskoðunarleiðangur á Silkimarkaðinn meðal annars. Þrátt fyrir að heita Silkimarkaðurinn, þá var nú ýmislegt annað hægt að fá þarna, og mikið af því “fake” vörur, allt á milli himins og jarðar. Föt, úr, skartgripir, skór, töskur, gervi-ipodar, og svo má lengi telja. Það var öskrað á okkur frá öllum áttum, “Come here”, “Do you want to buy from here?” “Do you want a wig (af hverju í fjandanum myndi ég vilja kaupa hárkollu?)”, “Buy something nice for your wife/girlfriend” og svo framvegis. Trikkið þegar maður er að versla þarna er að vita svona circa hvað hluturinn á að kosta, svo byrjar fólkið með ákveðið verð og maður prúttar það niður, ef maður nær því niður í á milli 1/6 og 1/4 þá er maður í flestum tilvikum að fá góðan díl.
Eftir Silkimarkaðinn fórum við að reyna að finna búð sem selur Norður-Kóreskar vörur, en þrátt fyrir ítarmikla leit með kort þá fannst staðurinn ekki. Seinna um kvöldið rákumst við svo á nokkrar skemmtilegar búðir eins og Pepsi-sports sem selur íþróttafatnað merkt Pepsi, svo og Playboy-búðina sem selur íþróttavörur merkt Playboy.
Á laugardeginum var svo kíkt aftur í fleiri búðir, farið í fótanudd og hvað eina fleira. Um kvöldið ætluðum við svo að fara á veitingahús sem selur Peking endurnar frægu, þar sem merkismenn eins og Boris Yeltsín hafa snætt. Við vorum komnir á staðinn klukkan 21, en við vorum frekar óheppnir í þetta skiptið því staðurinn lokaði klukkan 20:30, sem er að sjálfsögðu algjörlega fáránlegt. Hvaða veitingastaður lokar klukkan hálf-níu á kvöldin?
Eftir þessa fíluferð fórum við að leita að öðrum Peking-andar stað en hann fannst ekki svo við ákváðum að skella okkur á annarskonar veitingastað, nefnilega Amerísku snilldaruppfinninguna Hooters. Á leiðinni kom maður upp að okkur og spurði “Do you want to have six?”, og var þar að sjálfsögðu að tala um kaup á kynlífi. Þetta var þó ekki í fyrsta sinn sem við rákumst á svona tilboð, daginn áður höfðum við verið á gangi að leita að Norður-Kóresku búðinni. Nokkrum sinnum á leiðinn sáum við frekar grunsamleg “nuddhús” og einhverjar stelpur sitjandi í herbergi sem reyndu að tæla okkur þangað um leið og þær sáu okkur. Við afþökkuðum boðið í bæði skiptin og hlógum að þessum skemmtilegu tilburðum kínamannanna. Að vísu seinna í ferðinni þá var okkur hálfpartin boðið að velja okkur kínverskar eiginkonur, djöfullinn eru þeir klikkaðir kallarnir, hehe 
.
Á Hooters fengum við okkur gríðarlega góðan borgara á meðan sætar asískar píur spókuðu sig um í hvítum stuttermabolum og rauðum “hot-pants” og tókum svo leigubíl til baka því neðanjarðarlestarkerfið var hætt að ganga. Og eitt varðandi neðanjarðarlestarkerfið sem er frekar skrítið. Kínverjarnir hafa tekið upp á því að taka upp eftirlitskerfi eins og finnst á flugvöllum þar sem menn renna farangri sínum í gegnum X-ray tæki til þess að athuga hvort eitthvað athugavert finnist, en það sem er hvað skrítnast við það er að maður þarf ekki að fara í gegnum þessa skoðun, það er nefnilega ekkert mál að komast fram hjá henni. Og því er stóra spurningin: Til hvers að hafa þetta eftirlit ef að menn komast auðveldega fram hjá því? Fara “hryðjuverkamennirnir” ekki bara framhjá eftirlitinu eins og ekkert sé? Eins gott að kínverjarnir vissu ekki að það væru staddir tveir íslenskir hryðjuverkamenn í borginni, þá hefðum verið í djúpum skít.
Á sunnudaginn var þétt dagskrá, menn segja almennt að það taki einn dag að taka hvert og einn “túrista” stað fyrir og við áttum eftir þá nokkra. Það var því aðeins eitt í stöðunni, að velja og hafna. Við ákváðum að sleppa Temple of Heaven og reyna við hina staðina. Það var risið úr rekkju eldsnemma um morguninn og leiðin lá á Sumarhöllina (Summer Palace), þar sem keisarinn dvaldi með sínum nokkur hundruð eiginkonum í miklum makindum á sumrin. Þetta var mjög flottur staður að skoða og fullt af myndum teknar eins og venjulega.
Eftir Sumarhöllina fórum við að Forboðnu borginni (Forbidden City), þar sem við tók þvílík ganga á milli allra þessara stórglæsilegu bygginga. Það var síðan farið á Tiananmen torg (Tiananmen Square), í daglegu tali nefnt “Torg hins himneska friðar”, þar var glápt á stóru myndina af Maó (sem reynar liggur í hálfgerðu grafhýsi hinum megin við torgið, og það var lokað einnig. Lokar á þeim einkennlega tíma 12 um hádegi). Kínverskur maður sem við hittum á leiðinni hjálpaði okkur að finna Peking-andar stað. Öndin var svosem ágæt. Ekkert verri eða betri en maður bjóst við, bara svona miðlungs. En maður verður nú að prófa Peking önd í Peking, annað kemur bara ekki til greina. Eftir matinn skildu leiðir. Félagi minn fór aftur á Silkimarkaðinn að kaupa inn jólagjafir. Ég fór því með kínverska gaurnum að skoða okkur aðeins um. Ég fékk mér svo eftirmat á sölubás í Næturmarkaðnum svokallaða. Fyrir valinu var sporðdreki, reyndar 3 stykki af þeim á 15 kínversku yuan, sem er í sjálfu sér svolítið dýrt, en hvað með það. Hvar finnur maður annars staðar sporðdreka til þess að éta? Kallinn fékk sér því þessa sporðdreka að éta. Og ekki get ég sagt að þeir hafi verið góðir á bragðið, þó að vísu hafi þeir verið betri en ég bjóst við. Sporðdrekarnir smökkuðust eins og ekkert annað sem ég hef nokkurn tíma prófað áður, voru frekar stökkir við tönn og smá salt bragð af þeim. Það sem var hins vegar verst var eftirbragðið af þeim. Sem ég losnaði ekki við fyrr en seinna um kvöldið þegar ég fékk mér DairyQueen ís. Þegar Jói var kominn til baka þá ákváðum við að fara að kíkja á Ólympíuþorpið, þ.e. Fuglahreiðrið (Bird’s nest) og sundhöllina sem lítur út eins og loftbólur. Við bjuggumst við því að geta séð þessi mannvirki í fullum skrúða, lýst upp í myrkrinu eins og maður hafði séð á myndum á netinu. En viti menn þegar við komum á staðinn þá var ekki eitt ljós kveikt, það var niðamyrkur þarna. Við fórum því í algera fýluferð. Það var því haldið upp á hótel að pakka niður fyrir flugið um morguninn. Við þurftum að vakna um fimm leitið til þess að taka leigubíl út á flugvöll (og þarna liggur annað kvörtunarefnið varðandi hótelið, stúlkunar í afgreiðslunni sögðu að það væri ómögulegt að ná í leigubíl á aðalgötunni nálægt hótelinu og við þyrftm því að panta leigubíl hjá þeim, og auka kostnaðurinn við það var circa 50-60% meiri en annars. Og þar sem ekki var hægt að reiða okkur á lestarstöðina, sem þar að auki er 20 mínutna löng ganga að, þá sáum við okkur nauðbeygða til þess að panta leigubíl hjá hótelinu, því annars værum við mögulega í djúpum skít. Kemur svo í ljós að það hefði ekki verið neitt mál að nálgast leigubíl á götunni, þær eru helvíti lúmskar þessar kellingar)
Við fórum svo út á flugvöll og tókum sömu flugvél með sama flugfélagi aftur til Seoul. Við komum svo til baka á húsnæðið okkar 13:10, 20 mínútum áður en kennslustund átti að byrja hjá mér. Ég tók mig því til og stökk upp í skóla, það er ekkert smá sem maður leggur á sig. Ég missti því ekki nema af tveim kennslustundum í þessari ferð minni.
En jæja komið nóg að sinni, pósturinn farinn að nálgast 2000 orð og ég bráðum að fara að leggja mig. Og eitt í viðbót, að einhverri ástæðu þá er vefsíðan mín www.rurikkarl.com bönnuð í Kína, ég veit ekki af hverju, en ég gat að minnsta kosti ekki komist inná hana þegar ég reyndi.
Kveðja,
Rúrik sporðdrekagleypir
. Síðan hefur tölvan mín farið að haga sér undarlega aftur, nú eru kominn skemmtileg hljóð í hana, stundum hljómar hún eins og traktor, bíll sem er að detta í sundur eða jafnvel rakvél, FRÁBÆRT 
